» Boarisch
Wenn i a Ahornbladl war
Im Fruajahr dat i aussa spitzn
aus a na kloana Knospn Ritzn
mei liawa des gangad ganz schee schwar
Na dat i wochsn und mi breutn
am Astl drobn ganz hoch am Baam
damit i a gwiss nix vosam
werad i mi dann prächtig entfaltn
An Summa üba dat i dann gwies
mi schaukln lassn durt im Wind
de Sonna soucha wou es find
mei Lebn geniesn solangs no is
Im Herbst wars a no wunderschee
dat mir a goldas Gwand ozuing
mit n Wind da sonn entgegen fluign
und leise raschelnd dann im Gras vergeh
Am Sonntog noch da Mess um Neine,
gengand`s alle am Moarktplotz eine,
Standmarkt is heind bei uns im Ort,
alle kemand's koana bleibt fort.
Leit san soviel grod zum dadrucka,
konnst ned stehbleim, derfst de ned mucka,
do moust mit durch, moust mid davo,
so schuimd's da do vo hintn o.
Vierhang, Hejt, Spielzeig für d'Kinda,
Pullover, Mantl, Schmuck, Selbstbinder
Bratwürstln, Mandln, Waffelbruch,
vo weit'n kimmt scho der geruch.
Für'n Mo a Feinripp Wäsch ganz bieder,
fürs Wei a aufreiznd's schwarz Mieder,
und 10 Paar Socka no dazou,
zu an Sonderpreis, Leit do greifts zou.
Fünfg Euro will der Oane hom
für a blechane Kuchlpfann,
da Anda schreit geht's her zu mir,
do kost des gleiche blos no vier.
A jeder Fresser braucht sei Messer,
und nirgens grejgst de War hejnd besser
so herst's aus alle Eck'n plärrn
s'is richtig schej do zou zum hörn.
Und wemst so alles trifst am Kirta
Schwoga, Onkel, Tanten, Brüada
alle dand s'üban Marktplotz laufa
seltn oana dout wos kaufa.
Blos an oam Stand do kemmand's alle zam,
do stellnd sa se ganz brav mit an,
beim Rosswurst kafa segst an jed'n,
do dound s'sa se schier fast da'tredn.
Schej langsam do wirds Mittogszeit
und af'n weg mochand se d'Leit
hoam gengans mit en're Rosswürst wieda
und freu'd se auf den nächst'n Kirta.
Da Winter schleicht ganz leis und stad
jetzt übers Land und über d´Stadt
deckt allse zou mit weißer Pracht
Schifahrn konn ma über d´Nacht.
De oan zuingt Brettln von Keller aufa
de andern gengand neie kaufa
am Samstag frej um sechse dann
fohrn´s in de Berg auf da Autobahn.
En Stau stengand`s mit de andan Leit
so zwoa drei Stund, s'is ja ned weit
sans endle dann am Ziel o´kemma
beim Schilift, durt wous all hierenna.
Stengans wieder en da Schlang
und woartnd auf n'Lift ganz lang,
noch oana Stund d`Fejß dound scho brenna
af Pistn gejts, ejtz lous mas renna.
Dann rasns wei de wildn Leit
den Steilhang owe, sann de ned g'scheid?
blos um se wieder en da Schlang
am Lift drunt o´zstelln Stundenlang.
Noch zwoamol fohrn im Pulferschnee
kern's ei no auf an Jagatee
beim Apréschi do gejts dann rund
meiliawa gell des san scho Hund.
Und Nochmittog um holwa drei
do packans nacha wieda ei
dann stengans nomol zwoa Stund em Stau
so mancher is vom Jagatee blau.
Um endle dann in später Nacht
hoam z´kemma mejd und ganz schej gschafft
und nächst'n Samstag fahr ma wieder
weil s´Schifahrn ja des is ned zwieder.
S´Lebm is wiar a Pfannakuacha
so fad und flach und brettleb´n
moanand de Leit de dann wos b´sonders suacha
und dafür viel Geld ausgeb´n
wenns Urlaub hab´n na mochands Sachan
de Hip san, Obdraht und de In sie mochand
do konnst as seng, do san´s dabei
do mejsens alle hinterdrei
sans dann wieder Dahoam und da Urlaub is aus
kimmts Leb´n wieder so fad und flach mit grauß
da Oarm da Fouß und da Kopf dount wej´h
und moang solls wieder en´d Oarwat geh´n
so gehts de ganz Wocha bis Freitog auf´d Nacht
bis ´s Wochnend kimmt mei do werd dann glacht
do zuingts nachad o erna Hightech Gwand
und kraxln auf de Berg ummanand
do dout dann koa Fuaß und koa Kreiz nimma wejh
weil auf de Berg do is ja so schee
blos Montog wenns dann wieder wird
dann fangt vo vorn o des olte Liad
Wenn´s draussn wird kold
da Schnee owa folld
koa Bladl hängt mehr an de Baam
da Summa is weit weg wei a scheina Dram
de Welt wird zoudeckt mit an pflamadn Schnee
dann is en da Stubn af da Ofabenk a wieder schee
De Liab des is a Himmelsmacht,
Sie hat a gar unbandige Kraft,
Sie lasst uns einfach nimma los,
man fragt se leicht, wia machts des blos?
Des Gfühl sagt ma kamad tiaf von innen raus,
Von Herzen kimmts, jetzan kenn i mi aus
Manchmal wenns die Zeit erlaubt, Sitz i auf mein Bankerl im Garten und de Sonn wärmt me mit ihre letzten kräftigen Strahlen im Herbst noamol richtig. Dabei schau i über unsere Stadt und denk ma wei schön is doch bei uns dahoam. Hinter der Stadt da Voitenberg mit sein herbstlichen Gwand leucht ma grad wir a rötlich goldenes Brokattücherl entgegen, des neamad so schön weben kann wei de Natur selber. De Häuser leuchtnd en da Sunn, fast kemands ma vor wiea Edelstao in Rot Gelb Grea und Blau. Da Stadtturm erhebt se über allem wei as scho seit schier ewiger Zeit macht. A leichta Wind spielt leis mit de Blaadln vom Kastanienbaam, ab und zu herst wia oans owafollt wenns mit am leisn raschln am Boden aufkimmt. Dazwischn schimpft a Spatz so laut er ko, und zwoa Amseln zwitschernd se gegenseitig zou. Ganz ruhig is und stad, ned amol a Hund bellt en da nachbarschaft. Am Himmel drobn de Wolken schaun aus wia Daunenfedern de aus an Bett ausagfolln san, und de ganz langsam über a wunderschöns blaus Tücherl schweben. In solchane Momente vergisst ma alles um eam rum und geniest de Kraft de de Herbstsunn doch allerweil no hat. Dabei kon ma se so richtig vorstelln worum das des da Goldane Oktober hoist. Doch alles Trama is amol vorbei und des Auto des draust af da Strass vorbeirauscht holt oan wieder en Altag Zruck.
Als in de fuchziger Jahr des einbaun von am Badezimmer in die Häuser modern worn is,
hat se in einem kleinen Ort in da naht von Furth folgende Gschicht zuatrong.
Da Hans und Mare a old´s Ehepaar, beide in de sechzga, sand vo ernam Nachbarn, an Sepp,
eiglont gwen des neue Haus des er sich baut hod o zum schaun. Unter andrem a des Badezimmer,
des damals wos vollkommen neus und exklusives gwesn is. Weil er gwisst hod das de zwoa
dahoam zum abwaschn blos an Grand mit am laufadn Wasser g´habt ham, hod er´s eiglodn doch amol zu eam
zum Baden z´kemma, des war a ganz anders gfühl so in da Wanna drinn mit fliesendem
warmen Wasser und ana Brause. "Do fühlst de wei neugeborn wennst aussa steigst"
hod da Sepp des in de schönsten Farben beschriebm. Owa do hams alle zwoa ned so recht zogn.
In an fremdn Haus, en ana Bodwanna, womöglich no ganz naggad, do wolltns nix davo wissn.
Des ganze hod se so über ettliche Monat hin zogn, allerweil wieder hod da Sepp amol zu
da Mare, na wieder zum Hans gsagt, weis jetza war, obs ned doch amol zum Badn kemma möchtn,
owa koans hod so recht wos da gleicha do.
Weis jetz nachand im Juli wieder amol recht hoas gwesn is, da Hans und Mare dreckad und
voschwitzt vom Heign hoam kemma san, is da Sepp am Hof vobei ganga und hod gmoant obs jetz
ned doch amol an der Zeit war des Bad auszprobiern. "Schau" hod er zu da Mare gsagt
"Gehst umma zu mir ins Bad, kannst da den ganzn Dreck und Schwitz owewaschn, wirst seng du
fühlst de hintnache wia a neia Mensch. De Tür de konst zouspiern dann stört di neamad und du bist
ganz alloa. Wirst seng wei da des guat doud." Des Mit´m Zouspiern vo da Tür hod sa se
denkt is eigentlich goar ned so schlecht, und Sie had se überredn lassn des mit dem
Badn doch amol aus z´probiern, Sie is ens Haus eine, hod se a frisch Gwand und a
Handtüchal untern Arm gnumma und is damit schnurgrod zum Nachbarn ume marschiert.
Weis owa beim Garntürl o´kemma is, is ihr da Hans, ihra Mo eigfolln,
der im Hof dahoam no wos z´dou ghabt hod, hod se umdraht und hod umegschrien,
"Du Hans dast woast wo i bin, I geh zum Nachbarn af´s Badn, und das as woast meine
Füas wosch i mir a glei ab".